Traveltips | 3 redenen waarom de reis naar de reis toe niet leuk is

Jayne Kemp
24 aug 2017
4 minuten om te lezen

Schrik niet, dit is niet een of ander beklaag waarin ik ontevreden en ondankbaar ben voor het feit dat ik kan en ga reizen! Vandaag is voor mij de dag dat ik de stap voor mezelf gezet heb. Na lang wikken en wegen heb ik ontslag genomen en terwijl ik dit schrijf zit ik al 10 uur in een vliegtuig onderweg naar Bali.

Wanneer ik terugkijk op de periode richting mijn reis is het een rollercoaster van emoties en geregel geweest en heb ik in de reis richting mijn reis verschillende fases doorgemaakt. Fases waar je doorheen gaat waarvan ik vooraf niet verwacht had dat ze überhaupt bestonden en mij zo bezig zouden houden. Op social media zie je altijd voorbij komen hoe geweldig het is om te reizen. Het lijkt allemaal heel gemakkelijk en het liefst met bestemming onbekend. Dat je het vooral gewoon moet DOEN zodat je later geen spijt zal krijgen van de dingen die je niet gedaan hebt in je leven.

Het is natuurlijk ook wel zo dat je, als je de mogelijkheid hebt, vooral moet doen wat je graag wilt zodat je er later geen spijt van krijgt. Ook ik ben iemand die op die manier in het leven staat en andere mensen probeert te overtuigen om met deze denkwijze hun dromen na te jagen. Maar toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn.

1. De bekendmaking

Nadat je voor jezelf de knoop hebt doorgehakt en vol zelfvertrouwen en extase hebt besloten dat je je droom gaat najagen beland je in de fase waarin je het bekend gaat maken aan je omgeving.

Dat begint uiteraard bij de mensen die het dichtst bij je staan, je familie en vrienden. Dit is gelijk (na de twijfelstrijd met jezelf) het eerste “obstakel” van reizen. Je familie bedoelt het natuurlijk allemaal goed en het is alleen maar heel lief dat ze zich zo zorgen maken. Maar vaak wanneer je ze ziet hebben ze weer “wijze raad” die je inmiddels al 10x gehoord hebt en vragen ze waar het allemaal voor nodig is dat je zo ver weg gaat. Als je niet uitkijkt begin je je schuldig en egoïstisch te voelen omdat je het gevoel krijgt dat je mensen in de steek laat. Door de wijze raad zie je alleen nog maar beren op de weg en begint de hele twijfelstrijd of het allemaal wel zo’n goed idee is weer opnieuw.

Mijn tip hierin is om echt naar jezelf te luisteren, als dit is wat je zo graag al zo lang wil doen, is het soms gewoon nodig om voor jezelf te kiezen! (Anders krijg je later spijt, remember? ;)

De bekendmaking op je werk is de volgende mijlpaal, vooral wanneer je het eigenlijk nog steeds wel naar je zin hebt op je werk. Als het hoge woord er dan eenmaal uit is voelt het als een enorme opluchting maar aan de andere kant ook opeens heel definitief. De lichte paniek slaat toe, je kunt niet meer terug. Want laten we eerlijk zijn, hoe kneuterig zou het zijn; “ja mensen, ik heb er nog even over nagedacht, maar ik ga toch maar niet..”. Nee, de knoop was al doorgehakt dus nu moet je van jezelf.

Daarnaast is het wel heel motiverend wanneer je merkt hoeveel mensen het je gunnen en hoe vaak mensen zeggen, dat wil ik ook!

2. De voorbereiding

In het begin is het nog leuk en spannend. Je hebt er lang voor gespaard, gaat je tickets boeken, de vertrekdatum staat vast en iedereen weet inmiddels dat je gaat. Maar nu komt de real deal, de voorbereiding.

Zelf ben ik een echte perfectionist, het liefst heb ik alles tot in de puntjes geregeld en weet ik precies waar ik aan toe ben. Maar voor deze reis heb ik mezelf het “go with the flow” doel gesteld. Omdat dat het “echte” reizen is volgens de mensen die ik heb ontmoet in mijn vorige (uiteraard goed geplande) reizen.

Omdat iedereen in je omgeving weet dat je weggaat zijn ze natuurlijk super geïnteresseerd en nieuwsgierig naar je plannen, hoeveel zin je erin hebt en de “vind je het niet doodeng” vraag lijkt wel verplicht. Dit maakt mij alleen maar nerveus en elke keer wanneer ik antwoord geef met “ik zie wel waar ik beland” voel ik een steek van lichte paniek opkomen. “Is dit nou wel zo een goed idee? Waar begin ik aan?!” De twijfel komt weer om de hoek kijken.

De truc is denk ik vooral om het los te kunnen laten. Natuurlijk wel alle belangrijke dingen regelen zoals een goede reisverzekering, visa’s, vaccinaties, bedenken wat je met je woning doet en zorgen dat alle rekeningen betaald zijn. En ohja, niet je portemonnee met al je pasjes verliezen 3 weken voor vertrek (yep, happened to me) ;-).

Al met al ben ik hier alsnog wel zeker 3 maanden mee bezig geweest en was ik er op het laatst ook echt wel hélemaal klaar mee. Ook mijn nachtrust kwam het niet bepaald ten goede. Zelfs op dit moment vraag ik me nog steeds af of ik niks belangrijks vergeten ben, lang leve de perfectionist!!

3. Afscheid

Wanneer je al zo lang met een droom in je hoofd zit, is het totaal onwerkelijk wanneer het moment opeens daar is, je backpack gepakt is en je onderweg bent naar Schiphol om je droom na te jagen.

Het gevoel wanneer je je geliefde opa’s en oma’s voor de laatste keer een knuffel geeft voor je vertrekt is misschien wel het aller moeilijkste moment van deze heel journey. De knuffel van opa en oma is net even iets langer dan normaal en de woorden die gezegd worden lijken opeens veel meer betekenis te hebben. Want laten we eerlijk zijn, je weet nooit hoe dingen kunnen lopen en als je ver van huis bent is dat toch lastig..

Op die momenten is het dan ook echt de knop omzetten op de “kies voor jezelf modus”. En als extra motivatie kun je altijd in gedachten houden dat er ontzettend veel mensen zijn die zouden willen doen wat jij gaat doen.

Met een brok in m’n keel zwaai ik iedereen uit en barst voor de laatste keer de twijfelstrijd in me los, “waarom wil ik dit ook alweer?!”